Blood On Ice

Tomas Börje Forsberg adlı bir İsveç vatandaşı, bir gun kalkar ve "Muhteşem epik işler yapmalıyım, evet bunu yapacagım" der ve Bathory'i kurar. Gel zaman git zaman Oslo civarlarında bir İsveçli olmasına ragmen çok populer olur. Black Metali kuran adam olur ve butun Norveç vatandaşlarının sevgisini kazanır. Sonra bakar ki bu kanı bozuklardan bir cacık olmayacak(bkz: Lord Grishnack), başka işlerin peşinden koşar. İşte bu surecin ortalarına dogru Blood on Ice ortaya çıkar.

Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!

İşte bu muhteşem albumun, efsanenin ya da ne dersiniz deyin ortaya çıkışı biraz gerçek, çokca sallamasyon şekilde böyledir. Bir adamın(ya da canavarın) intikam yemini, sevdigine olan tutkusu ve fedakarlıklarıdır. Her gun yaşadıgımız şeylerin, her gunun bayagılından arındırılmış halidir. Bilgi için acı çekmeyi yuceltendir. Sözlerin herşey oldugu bir dunyadır. Kelimeleri sıradan degildir, rastgele degil özenle seçilmiş bir destandır. Aglayan kargalarla, Ölum Vadisi ustunde bir adamın ölusu için uçan kuzgunlarla ilgilidir.

Kar ustundeki kandır.

Ciii Aaay Cooo...

Gerçekten gerçek kötüleri ne kadar özlemişim lan. Yıllardır harbi kötü adam görmemiştim. (Palpatine sayılmaz.) Gün gelir de milyardolarlara konarsam söz veriyorum evil genius bi adam olucam. Kim bilir belki harbiden süperkahramanların falan doğuşunu tetiklerim...

Aşırı geek ve felsefik bir blog entrysi

Çok boyutlu evren teorisine göre mevcut evrenimiz içerisinde 12 boyut vardır. Biz ise 3. boyuta takılıp kalan zavallı varlıklarızdır. Kimilerine göre birgün bir yolunu bulup 4. boyuta ulaşabileceğiz. Kimilerine göre de tıpkı 2 boyutlu bir varlığın kendi kendine 3. boyuta ulaşamayacağı gibi biz de kendi boyutumuza takılı kalacağız. Bu durumda da yapabileceğimiz tek şey derinliği olmayan 2. boyutu ezerek kendimizi avutmak olacaktır. Peki ya tek boyutlu yegane varlık olan nokta ne yapsın? Hem tek boyuta sıkşmış hem de çeşitlilikten uzak bir varlıktır nokta. Yalnızlığın pençelerine düştüğünüzde noktanın yalnızlığını düşünün. Aslında o kadar da yalnız olmadığınızı farkedeceksiniz.
12 boyutlu olarak oluşturulmuş olduğu varsayılan varoluşta bizim evrenimiz de aslında çok zengin değildir sanırım. Zira henüz göremediğimiz 9 boyut daha var. İnsan farketmeden yaşadığı bu fakirliği, içgüdüsel olarak, sahip olduğu boyutları kurcalayarak geçiştiriyor diye düşünüyorum. Yoksa bırak 12. yi, insan 4. boyuta ulaşabilen bir varlık olsaydı, bu kadar yazar ve çizermiydi?
3 boyutlu hayatımızın, evrenimizin sınırlarını keşfettikçe anladım ki 2 boyutlu evrenler bizimkine göre daha bi güzel sanki... Her ne kadar iki boyutlu varlıkların çilelerini bilmesem de bana her zaman daha bir çekici gelmişlerdir. Belki de bu 3. boyutun getirdiği derinliğin getirdiği kirliliktendir. Halbuki kağıt veya başka bir yüzey üzerindeki varlıkların pisliğini temizlemek ne kadar da kolaydır. Elimizin ya da elimize aldığımız bir aletin (bez olsun, silgi olsun, viledanın köküne yakın kısmındaki fiberoptik tanecikli yüzey olsun...) bir hareketiyle temizlenebilir bir evrendir 2 boyutlu evren. Ama çekiciliği sırf bu pratik yönünden kaynaklanmıyor sanırım. Zira beni orgazm seviyesine getirebilecek estetik varlıkların (kendi evrenimizdeki çok dash bazı hatunlar hariç) % 93 ü 2 boyutlu varlıklardan oluşmaktadır. Ne kadar ilginçtir ki en ufak bir taslak en ufak bir detayı ile bile beni benden alabilmektedir. Çizgiromanlar, animeler, kimi animasyon filmler her ne kadar bizim dünyamıza, 3. boyuta ait olmasalar da çoğu 3 boyutlu varlıktan daha etkileyici ve güzeldir. Demem o ki, 2 boyutlu evren güzeldir. Güzelliği ve temizliğiyle kıskanılasıdır. Ne kadar arasan da 3. boyutta o denli güzel varlıklara rastlayamazsın. Hal böyle olunca yaratıcı adam çizmesin de ne yapsın? Ben çizmezsem, sen çizmezsen, biz çizmezsek Nerd ruhu nasıl çıkar karanlıklardan aydınlığa?
Belki gericilik olarak görülebilir benim bu hayranlığım. İleriye, 4. boyuta falan bakmaktansa adam geriye ve daha ilkele ilerliyor denebilir pekala. Ama mevcut insanlık 3. boyutta takılmış kalmış durumda. İnsan istese de diğer boyutlara ulaşamamakta. 4. boyuta ulaşmaya çabalayan 3 boyutlu varlığın hali, derinlik kazanmaya çalışan 2 boyutlu varlığın halinden farksızdır. İkisi de umutsuzca çabalayan varlığın çaresiz durumudur. Bu sebeple insan elindeki boyutların değerini bilmelidir bence. Özellikle de bilinen boyutlar arasında bizimkine en çok benzeyen 2 boyutlu evrene sahip çıkılmalıdır. Boyutlarımız sahipsiz kalmasın. Boyutlarımıza sahip çıkalım.
Burdan yola çıkılarak söylenebilir ki evrendeki boyut sayısı arttıkça zenginlik de kirlilik de eşit oranda artmaktadır. Hepsi doğru orantılıdır. Yine buradan yola çıkılarak söylenebilir ki titiz ve temiz insan, dar görüşlü ve sıkıcı bir hayat yaşamaktadır... ama bu başka bir günün, başka bir blogun konusu. İlk yazım olduğu için olsa gerek biraz abarttım sanırım. Yine de söylenecek çok şey kaldı içimde. Derdetme, onları da başka gün anlatırım...

13 Milyar Yılın İnsan Bakışıyla Şöyle Kısa Bir Özeti

The universe is continuing its metric expansion.
Our galaxy is approaching its neighbor.
The Sun is shining brighter and brighter.
Species are becoming fewer.
Humans are increasing in number.
Human life expectancy, literacy, education, standard of living, and GDP per capita are increasing.
Technology and socioculture are also developing.

Gördugunuz gibi özet bu, durum ortada, fazla dramatizasyona gerek yok diye duşunuyorum.

I Hate Woods

Left 4 Dead'i alalı tahmini 7-8 ay oldu(sallamışta olabilirim) çıktı, aldık falan gibi birşey olmuştu hatta yanlış hatırlamıyorsam, yani wiki'ye girip L4D yazın çıkar işte o tarihten sonraki bir iki hafta içinde almıştım, neyse. Okul yoğunluğu sebebiyle şu 8 ay içinde haftada bir iki saat en fazla oynamışlığım vardır. Ama oynadığım saatin karesi kadar(evet logaritmik artıyordu) oyunu düşünüyodum. Yok "Bill'i oynayan salak medkit vermedi" ,yok "abi o herif oynamayı bilmiyor" ,yok "eheuheuhe lan francis ne bomba adam ya" vs gibi. Bunlar ne kadar diyalog gibi gözüksede düşünceydi çünkü çok konuşacak adam yoktu. Bir burak, bir alican vardı, alicanla hep konuşmayı unutuyoduk burakla da konuşacak daha önemli konularımız her zaman olmuştur. Neyse, oyunu duymuşsunuzdur diye düşünüyorum. Duymadıysanız da şöyle; zombi, pompalı tüfek, zenci ve et kafalı deth metalci tadında dövmeli adam. "George Romero lan o" dediğinizi duyar gibiyim, evet öyle klişe ötesi bir oyun. Hayır değil inanılmaz bir oyun.

Ve evet 8 ay önce çıkmış bir oyunun burda incelemesini yapmayacağım bilen bilir, bilmeyen de bilsin.

No God, No Kıng, Only Men

Bioshock inanılmaz bir oyun. Dizayn, hikaye, kurgu, oyunculuk(asfdsf) muhteşem ve izlediğim bir çok filmden daha güzel. Ama malesef büyük bir sorunu var; oyundaki gerilim beni benden alıyor. Oyunu oynayamıyorum resmen, yok ordan bir eleman çıkacak yok burdan bok, yok burdan püsürük, yok mana tadındaki plasmid sağlayıcı(mtps) hödöm bitmesin yok cigar içtin hpin düştü mtps yükseldi falan. Hayır diyceksin dal delikanlı gibi rpg mi lan bu, fps hevimeşingay gibi dal ama olmuyor, sanki oyunu eksik oynuyorum gibi geliyor. Sanki bir yerde soluklanmasam, gelen çığlıkları "kam tu dedi"leri dinlemesem, bir kurşunluk işi olan 60ların bakımlı ghoullarını electro bolt'la sersemletip sonra ingiliz anahtarıyla kafasına çakmasam olmuyor. Oyun eksik oluyor ama benim de kalbim bu tempoya dayanmıyor. Yıllardır çok çekiyorum lan şu live action oyunlardan bıktım artık, sıra tabanlı oyunlar yine patlama yapsın yine bir saat düşünüp karar verelim. Her oyundan resident evil, silent hill tadı almaktan bıktım ulan ben, DUYUN ULAN SESİMİ

Yeni Oda

Ortada şöyle bir gerçek var; ben yazı yazmayı sevmeyen ve beceremeyen biriyim. "Peki yazı yazmayı sevmeyen ve beceremeyen biri niye blog açsın?" diyebilirsiniz, haklısınız bu savı bende destekliyorum ama bu yazdıklarımı kimse okumasa bile kendime ait bir yerim olması ve bu yeri yazıyla, rünle, kalem darbeleriyle, kırmızı pilot kalemle, notalarla, resimlerle ve benim olan herşeyle doldurma fikri çok hoşuma gitti. 

     Şimdilik böyle, dediğim gibi yazmayı sevmiyorum ama boşlukları doldurmayı severim.