Aşırı geek ve felsefik bir blog entrysi

Çok boyutlu evren teorisine göre mevcut evrenimiz içerisinde 12 boyut vardır. Biz ise 3. boyuta takılıp kalan zavallı varlıklarızdır. Kimilerine göre birgün bir yolunu bulup 4. boyuta ulaşabileceğiz. Kimilerine göre de tıpkı 2 boyutlu bir varlığın kendi kendine 3. boyuta ulaşamayacağı gibi biz de kendi boyutumuza takılı kalacağız. Bu durumda da yapabileceğimiz tek şey derinliği olmayan 2. boyutu ezerek kendimizi avutmak olacaktır. Peki ya tek boyutlu yegane varlık olan nokta ne yapsın? Hem tek boyuta sıkşmış hem de çeşitlilikten uzak bir varlıktır nokta. Yalnızlığın pençelerine düştüğünüzde noktanın yalnızlığını düşünün. Aslında o kadar da yalnız olmadığınızı farkedeceksiniz.
12 boyutlu olarak oluşturulmuş olduğu varsayılan varoluşta bizim evrenimiz de aslında çok zengin değildir sanırım. Zira henüz göremediğimiz 9 boyut daha var. İnsan farketmeden yaşadığı bu fakirliği, içgüdüsel olarak, sahip olduğu boyutları kurcalayarak geçiştiriyor diye düşünüyorum. Yoksa bırak 12. yi, insan 4. boyuta ulaşabilen bir varlık olsaydı, bu kadar yazar ve çizermiydi?
3 boyutlu hayatımızın, evrenimizin sınırlarını keşfettikçe anladım ki 2 boyutlu evrenler bizimkine göre daha bi güzel sanki... Her ne kadar iki boyutlu varlıkların çilelerini bilmesem de bana her zaman daha bir çekici gelmişlerdir. Belki de bu 3. boyutun getirdiği derinliğin getirdiği kirliliktendir. Halbuki kağıt veya başka bir yüzey üzerindeki varlıkların pisliğini temizlemek ne kadar da kolaydır. Elimizin ya da elimize aldığımız bir aletin (bez olsun, silgi olsun, viledanın köküne yakın kısmındaki fiberoptik tanecikli yüzey olsun...) bir hareketiyle temizlenebilir bir evrendir 2 boyutlu evren. Ama çekiciliği sırf bu pratik yönünden kaynaklanmıyor sanırım. Zira beni orgazm seviyesine getirebilecek estetik varlıkların (kendi evrenimizdeki çok dash bazı hatunlar hariç) % 93 ü 2 boyutlu varlıklardan oluşmaktadır. Ne kadar ilginçtir ki en ufak bir taslak en ufak bir detayı ile bile beni benden alabilmektedir. Çizgiromanlar, animeler, kimi animasyon filmler her ne kadar bizim dünyamıza, 3. boyuta ait olmasalar da çoğu 3 boyutlu varlıktan daha etkileyici ve güzeldir. Demem o ki, 2 boyutlu evren güzeldir. Güzelliği ve temizliğiyle kıskanılasıdır. Ne kadar arasan da 3. boyutta o denli güzel varlıklara rastlayamazsın. Hal böyle olunca yaratıcı adam çizmesin de ne yapsın? Ben çizmezsem, sen çizmezsen, biz çizmezsek Nerd ruhu nasıl çıkar karanlıklardan aydınlığa?
Belki gericilik olarak görülebilir benim bu hayranlığım. İleriye, 4. boyuta falan bakmaktansa adam geriye ve daha ilkele ilerliyor denebilir pekala. Ama mevcut insanlık 3. boyutta takılmış kalmış durumda. İnsan istese de diğer boyutlara ulaşamamakta. 4. boyuta ulaşmaya çabalayan 3 boyutlu varlığın hali, derinlik kazanmaya çalışan 2 boyutlu varlığın halinden farksızdır. İkisi de umutsuzca çabalayan varlığın çaresiz durumudur. Bu sebeple insan elindeki boyutların değerini bilmelidir bence. Özellikle de bilinen boyutlar arasında bizimkine en çok benzeyen 2 boyutlu evrene sahip çıkılmalıdır. Boyutlarımız sahipsiz kalmasın. Boyutlarımıza sahip çıkalım.
Burdan yola çıkılarak söylenebilir ki evrendeki boyut sayısı arttıkça zenginlik de kirlilik de eşit oranda artmaktadır. Hepsi doğru orantılıdır. Yine buradan yola çıkılarak söylenebilir ki titiz ve temiz insan, dar görüşlü ve sıkıcı bir hayat yaşamaktadır... ama bu başka bir günün, başka bir blogun konusu. İlk yazım olduğu için olsa gerek biraz abarttım sanırım. Yine de söylenecek çok şey kaldı içimde. Derdetme, onları da başka gün anlatırım...